با يك شكلات شروع شد. من يك شكلات گذاشتم توي دستش. او يك شكلات گذاشت توي دستم.من بچه بودم، او هم بچه بود. سرم را بالا كردم. سرش را بالا كرد. ديد كه مرا مي‌شناسد. خنديدم.  گفت: دوستيم؟ گفتم: دوست دوست . گفت: تا كجا؟ گفتم: دوستي كه "تا" ندارد . گفت: تا مرگ!؟  خنديدم و گفتم: من كه گفتم "تا" ندارد . گفت: باشد، تا پس از مرگ! گفتم: نه، نه، نه، تا ندارد. گفت: قبول، تا آن جا كه همه دوباره زنده مي‌شوند، يعني زندگي پس از مرگ. باز هم با هم دوستيم.تا بهشت، تا جهنم، تا هر جا كه باشد من و تو با هم دوستيم . خنديدم.  گفتم: تو برايش تا هر كجا كه دلت مي‌خواهد يك "تا" بگذار. اصلاً يك تا بكش از سر اين دنيا تا آن دنيا.  اما من اصلاً "تا" نمي‌گذارم . نگاهم كرد. نگاهش كردم. باور نمي‌كرد. مي‌دانستم. او مي‌خواست حتماً دوستي‌مان "تا" داشته باشد. دوستي بدون "تا" را نمي‌فهميد.گفت: بيا براي دوستي‌مان يك نشانه بگذاريم . گفتم: باشد. تو بگذار. گفت: شكلات. هر بار كه همديگر را مي‌بينيم، يك شكلات مال تو، يكي مال من. باشد؟ گفتم: باشد .  هر بار يك شكلات مي‌گذاشتم توي دستش، او هم يك شكلات توي دست من. باز همديگر را نگاه مي‌كرديم. يعني كه دوستيم. دوست دوست. من تندي شكلاتم را باز مي‌كردم و مي‌گذاشتم توي دهانم و تند تند آن را مي‌مكيدم. مي‌گفت: شكمو! تو دوست شكمويي هستي . او شكلاتش را مي‌گذاشت توي يك صندوق كوچولوي  قشنگ. مي‌گفتم: بخورش! ميگفت: تمام مي‌شود. مي‌خواهم تمام نشود. براي هميشه بماند . صندوق‌اش پُر از شكلات شده بود. هيچ كدامش را نمي‌خورد. من همه‌اش را خورده بودم. گفتم: اگر يك روز شكلات‌هايت را مورچه‌ها بخورند يا كرم‌ها، آن وقت چه كار مي‌كني؟ گفت: مواظب‌شان هستم . مي‌گفت: مي‌خواهم نگه‌شان دارم تا موقعي كه دوست هستيم و من  شكلات را مي‌گذاشتم توي دهانم و مي‌گفتم: نه، نه، "تا" ندارد. دوستي كه "تا" ندارد .يك سال، دو سال، چهارسال، هفت سال، ده سال و بيست سال شده است. او بزرگ شده‌است.  من بزرگ شده‌ام. من همه شكلات‌ها را خورده‌ام. او همه شكلات‌ها را نگه داشته است. او امشب آمده است تا خداحافظي كند. مي‌خواهد برود. برود تا آن دور دورها. مي‌گويد: مي‌روم اما زود برمي‌گردم . من مي‌دانم، مي‌رود و برنمي‌گردد.  يادش رفت شكلات را به من بدهد. من يادم نرفت. يك شكلات گذاشتم كف دستش. گفتم: اين براي خوردن . يك شكلات هم گذاشتم كف آن دستش. گفتم: اين هم آخرين شكلات براي صندوق كوچك‌ات .يادش رفته بود كه صندوقي دارد براي شكلات‌هايش. هر دو را خورد. خنديدم. مي‌دانستم دوستي من "تا" ندارد. مي‌دانستم دوستي او "تا" دارد. مثل هميشه، خوب شد همه  شكلات‌هايم را خوردم. اما او هيچ كدامشان را نخورد.حالا با يك صندوق پُر از شكلات نخورده، چه خواهد كرد!؟